جدا شد یار شیرینت ...

هفته گذشته وقتی به اتفاق خانواده در راه لنگرود بودیم، تصنیف "پیام نسیم" از آلبوم جدید استاد محمدرضا شجریان "مرغ خوشخوان" را برای اولین بار شنیدم و بی‌اختیار به یاد سال 73 و حضور استاد در برنامه نوروزی آن سال تلویزیون افتادم. 

استاد در آن برنامه تاریخی (که دیگر هرگز تکرار نشد)‌ این تصنیف را (که شب قبلش به همین مناسبت، ضبط و آماده کرده بود)، بعنوان هدیه سال نو به هموطنان خود تقدیم کرد. آن لحظات برای من سرشار از شادی، لذت و امید به آینده بود و  شنیدن این تصنیف، شادی آنرا صد چندان نمود. بعدها هر بار که به آلبوم "پیام نسیم" را ‌گوش می‌دادم به حکم یادآوری آن لحظات، احساس شیرینی را لمس می‌کردم.

اما اینبار صدای استاد، احساسی کاملا متفاوت را در من ‌انگیخت و اندوهی غیر قابل وصف را در آن حس نمودم. بیت به بیت،حس اندوه من بیشتر گردید. تا آنجا که در بیت آخر آمد:

خدایا هیچ عاقل را، مبادا بخت بد روزی 

تنظیم شعر به نوعی است که حال و هوای اثر کاملا غم،‌اندوه و نا امیدی را تداعی می‌نماید. به نظرم آمد تفاوت حال و هوای این دو اجرا از سال 73 تا 90، کاملا متناسب است با حال وهوای این روزها.

این روزهای من و این روزهای مردم کشورم ایران.

 

ز کوی یار می‌آید، نسیم باد نوروزی 

                                              از این باد ار مدد خواهی، چراغ دل برافروزی

چو گل گر خرده‌ای داری، خدا را صرف عشرت کن

                                                 که قارون را غلط‌ها داد، سودای زراندوزی

به صحرا رو که از دامن، غبار غم بیفشانی

                                                  به گلزار آی کز بلبل، غزل گفتن بیاموزی

جدا شد یار شیرینت، کنون تنها نشین ای شمع  

                                    که حکم آسمان این است، اگر سازی و اگر سوزی

می‌ای دارم چو جان صافی و صوفی می‌کند عیبش

                                                  خدایا هیچ عاقل را، مبادا بخت بد روزی

/ 0 نظر / 15 بازدید