انتظار
ساعت ٢:٤٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ امرداد ۱۳٩۱ : توسط : سیاوش

سیاوش پسر بزرگ شاهرخ خانم بعد از ازدواج هفته‌ای یکبار می‌میومد و به مادرش سر می‌زد. تقصیر اون نبود، راهش دور بود و نمی‌تونست بیشتر از این به دیدنش مادر بیاد. شاهرخ‌خانم از وقتی پسر بزرگش رو داماد کرده بود بیشتر احساس تنهایی می‌کرد و به همین خاطر عصرها تو کوچه میمود و با چند تا دیگه از پیره‌زنهای محل که دوستاش بودند، دور هم می‌نشستند و از زندگیشون برای هم حرف می‌زدند.

این جلسات پیره‌زنی برای شاهرخ‌خانم، سه‌شنبه‌ها تفاوت داشت، سه‌شنبه‌های هر هفته پسر بزرگش و عروسش به دیدنش میومدند. شاهرخ خانم از سر کوچه که پسرش رو می‌دید، دست و پاشو گم می‌کرد. موج شادی تو چهره‌اش می‌دوید و تند تند از دوستاش خداحافظی می‌کرد و می‌رفت استقبال بچه‌‌هاش. اونا رو تو بقل می‌گرفت و گرم می‌بوسیدشون. باهاشون به خونه می‌‌اومد، چادرش رو کناری می‌ا‌نداخت و زیر چایی رو بالا می‌آورد. دو تا چایی جلوی مهموناش می‌گذاشت و می‌رفت تا دو تا نون تازه بگیره و با هم عصرونه بخورن.

شاهرخ‌خانم خیلی انتظار کشیدنهای سه‌شنبه‌ها رو دوست داشت و لحظه‌ای که اون به سر می‌رسید و پیش دوستاش با افتخار می‌گفت: "پسرم و عروسم دارن میان" براش یه دنیا می‌ارزید. خوشی‌های دنیاش زیاد نبود و خیلی وقتها زندگی با نگرانی و ناراحتی همراه بود. اما اون لحظات، واقعا احساس خوبی بود که ببینی ثمره زندگی سختت، قدر تو رو بدونن و هر هفته بیاد تا شبی رو باهات بگذرونه و پای درد دلات بشینه یا نگران مریضی‌هات باشه.

حالا مدتی‌ میشه شاهرخ خانم به دیار باقی شتافته اما اینجا هم هنوز یکی از خوشی‌هاش، انتظار برای پسرشه که گاه گاهی بیاد به دیدن مزارش و شاید بزودی به دیدنش هم بیاد و بازم مثل اونروزا بشینند کنار هم اختلاط کنن و اونم سر پسرش رو پاش بزاره و موهای بورش رو نوازش کنه.